۱۳ ایستگاهِ طلایی گرامر آلمانی
یک مسیر مرتب و گام‌به‌گام از آرتیکل‌ها تا جمله‌ی امری؛ هر مبحث با جمله‌های واقعی، ترجمه‌ی روان و امکان جست‌وجوی آنی.13مبحث گرامری
130جمله‌ی کاربردی
A1–A2سطح آموزشی
نتیجه‌ای پیدا نشد. عبارت دیگری را امتحان کنید.
۱
Artikel
آرتیکل‌های معین و نامعین
در آلمانی هر اسم یک آرتیکل دارد؛ der (مذکر)، die (مؤنث) و das (خنثی) برای حالت معین، و ein / eine برای حالت نامعین به‌کار می‌روند.
| 01 | Der Tisch ist frei. | میز خالی است. (معین) | |
| 02 | Ich habe eine Frage. | من یک سوال دارم. (نامعین) | |
| 03 | Das Handy ist teuer. | موبایل گران است. | |
| 04 | Dort steht ein Stuhl. | آنجا یک صندلی قرار دارد. | |
| 05 | Die Rechnung, bitte. | صورت‌حساب، لطفاً. | |
| 06 | Ist das ein Schlüssel? | آیا این یک کلید است؟ | |
| 07 | Das Wetter ist schön. | هوا خوب است. | |
| 08 | Ich brauche eine Tasche. | من به یک کیف نیاز دارم. | |
| 09 | Der Zug kommt gleich. | قطار همین الان می‌آید. | |
| 10 | Hast du ein Auto? | آیا یک ماشین داری؟ |
۲
Akkusativ
حالت آکوزاتیو (مفعول مستقیم)
در حالت آکوزاتیو، آرتیکل مذکر der به den و ein به einen تغییر می‌کند؛ آرتیکل‌های مؤنث و خنثی بدون تغییر باقی می‌مانند.
| 01 | Ich suche den Bahnhof. | من دنبال ایستگاه قطار می‌گردم. | |
| 02 | Wir kaufen einen Tisch. | ما یک میز می‌خریم. | |
| 03 | Trinkst du den Kaffee? | آن قهوه را می‌نوشی؟ | |
| 04 | Er hat einen Bruder. | او یک برادر دارد. | |
| 05 | Sie isst den Apfel. | او آن سیب را می‌خورد. | |
| 06 | Ich nehme den Bus. | من با اتوبوس می‌روم (اتوبوس را می‌گیرم). | |
| 07 | Hast du einen Stift? | آیا یک خودکار داری؟ | |
| 08 | Ich kenne den Mann. | من آن مرد را می‌شناسم. | |
| 09 | Wir bestellen einen Salat. | ما یک سالاد سفارش می‌دهیم. | |
| 10 | Siehst du den Park? | آیا پارک را می‌بینی؟ |
۳
Dativ
حالت داتیو (مفعول غیرمستقیم)
آرتیکل‌ها در حالت داتیو به dem (مذکر/خنثی) و der (مؤنث) تبدیل می‌شوند؛ افعالی مثل helfen، danken و gehören همیشه با داتیو می‌آیند.
| 01 | Ich helfe dem Vater. | من به پدر کمک می‌کنم. | |
| 02 | Das Buch gehört der Frau. | کتاب متعلق به آن خانم است. | |
| 03 | Wie geht es dir? | حالت چطور است؟ (به تو) | |
| 04 | Ich antworte dem Lehrer. | من به معلم پاسخ می‌دهم. | |
| 05 | Sie dankt dem Arzt. | او از پزشک تشکر می‌کند. | |
| 06 | Wir schenken dem Kind einen Ball. | ما به بچه یک توپ هدیه می‌دهیم. | |
| 07 | Das schmeckt mir gut. | این به دهانم مزه می‌دهد (خوشمزه است). | |
| 08 | Er gratuliert der Freundin. | او به دوست (دختر) تبریک می‌گوید. | |
| 09 | Vertraust du dem Mann? | آیا به آن مرد اعتماد داری؟ | |
| 10 | Ich glaube dir nicht. | من حرف تو را باور نمی‌کنم. |
۴
Wo? + Dativ
مکان ثابت (Wo?)
برای پرسش از مکان ثابت («کجا؟») از حروف اضافه‌ی مکانی همراه با حالت داتیو استفاده می‌شود.
| 01 | Ich bin im (in dem) Büro. | من در دفتر هستم. | |
| 02 | Wir essen im Restaurant. | ما در رستوران غذا می‌خوریم. | |
| 03 | Der Schlüssel liegt auf dem Tisch. | کلید روی میز قرار دارد. | |
| 04 | Sie wartet an der Haltestelle. | او در ایستگاه منتظر است. | |
| 05 | Bist du zu Hause? | آیا در خانه هستی؟ | |
| 06 | Die Lampe steht neben dem Sofa. | آباژور کنار کاناپه است. | |
| 07 | Wir wohnen in Berlin. | ما در برلین زندگی می‌کنیم. | |
| 08 | Er arbeitet bei Siemens. | او در (شرکت) زیمنس کار می‌کند. | |
| 09 | Das Bild hängt an der Wand. | تابلو روی دیوار آویزان است. | |
| 10 | Die Kinder sind in der Schule. | بچه‌ها در مدرسه هستند. |
۵
Wohin? + Akkusativ
مقصد و حرکت (Wohin?)
برای پرسش از مقصد حرکت («به کجا؟») همان حروف اضافه‌ی مکانی، این‌بار همراه با حالت آکوزاتیو، به‌کار می‌روند.
| 01 | Ich gehe ins (in das) Kino. | من به سینما می‌روم. | |
| 02 | Fährst du nach München? | آیا به مونیخ می‌روی (با وسیله)؟ | |
| 03 | Wir gehen in den Park. | ما به پارک می‌رویم. | |
| 04 | Leg das Buch auf den Tisch. | کتاب را بگذار روی میز. | |
| 05 | Sie fliegt in die Türkei. | او به ترکیه پرواز می‌کند. | |
| 06 | Kommst du nach Hause? | به خانه می‌آیی؟ | |
| 07 | Er stellt die Tasche unter den Stuhl. | او کیف را زیر صندلی می‌گذارد. | |
| 08 | Wir gehen ans (an das) Meer. | ما به (کنار) دریا می‌رویم. | |
| 09 | Ich gehe zur (zu der) Arbeit. | من به سر کار می‌روم. | |
| 10 | Gehen wir in ein Café? | به یک کافه برویم؟ |
۶
Woher? + aus/von
مبدأ (Woher?)
برای بیان مبدأ و نقطه‌ی شروع حرکت («از کجا؟») از حروف اضافه‌ی aus و von همراه با حالت داتیو استفاده می‌شود.
| 01 | Ich komme aus dem Iran. | من از ایران می‌آیم. | |
| 02 | Er kommt aus dem Büro. | او از دفتر (بیرون) می‌آید. | |
| 03 | Ich komme gerade vom (von dem) Arzt. | من همین الان از پیش پزشک می‌آیم. | |
| 04 | Wir kommen aus dem Urlaub. | ما از تعطیلات برمی‌گردیم. | |
| 05 | Nimm die Milch aus dem Kühlschrank. | شیر را از یخچال بردار. | |
| 06 | Kommt ihr vom Sport? | آیا از ورزش می‌آیید؟ | |
| 07 | Der Zug kommt aus Hamburg. | قطار از هامبورگ می‌آید. | |
| 08 | Ich habe das von meinem Freund. | این را از دوستم گرفتم. | |
| 09 | Sie kommt aus der Küche. | او از آشپزخانه می‌آید. | |
| 10 | Das Geschenk ist von mir. | هدیه از طرف من است. |
۷
Possessivpronomen
ضمایر ملکی
ضمایر ملکی مانند mein، dein و sein بر اساس جنسیت، شمار و حالت اسمی که بعد از خود می‌آید، صرف می‌شوند.
| 01 | Ist das dein Handy? | آیا این موبایل توست؟ | |
| 02 | Das ist meine Mutter. | این مادر من است. | |
| 03 | Wo ist sein Schlüssel? | کلید او (مذکر) کجاست؟ | |
| 04 | Ihre Kinder spielen. | بچه‌های او (مؤنث) بازی می‌کنند. | |
| 05 | Unser Haus ist alt. | خانه ما قدیمی است. | |
| 06 | Wie ist euer Lehrer? | معلم شما (جمع) چطور است؟ | |
| 07 | Ihr Name ist Sarah. | نام او سارا است. | |
| 08 | Ich suche meinen Stift. | من دنبال خودکارم می‌گردم (آکوزاتیو). | |
| 09 | Besuchst du deine Eltern? | به دیدن والدینت می‌روی؟ | |
| 10 | Das ist ihr Auto. | این ماشین آن‌ها است. |
۸
Personalpronomen
ضمایر مفعولی (شخصی)
ضمایر شخصی هم مانند اسم‌ها در حالت آکوزاتیو یا داتیو صرف می‌شوند؛ مانند mich/mir و dich/dir.
| 01 | Ich liebe dich. | دوستت دارم. (آکوزاتیو) | |
| 02 | Kannst du mir helfen? | می‌توانی به من کمک کنی؟ (داتیو) | |
| 03 | Wir laden euch ein. | ما شما را دعوت می‌کنیم. | |
| 04 | Ich rufe ihn an. | به او (مذکر) زنگ می‌زنم. | |
| 05 | Der Film gefällt uns. | از فیلم خوشمان می‌آید. | |
| 06 | Siehst du uns? | ما را می‌بینی؟ | |
| 07 | Gib ihr das Buch. | کتاب را به او (مؤنث) بده. | |
| 08 | Ich verstehe Sie nicht. | من منظور شما (محترمانه) را نمی‌فهمم. | |
| 09 | Er fragt mich. | او از من می‌پرسد. | |
| 10 | Kaufst du es? | آیا آن را می‌خری؟ |
۹
Trennbare Verben
افعال جداشونده
در افعال جداشونده، پیشوند فعل از فعل جدا می‌شود و به انتهای جمله می‌رود؛ فعل صرف‌شده در جایگاه دوم باقی می‌ماند.
| 01 | Ich stehe um 7 Uhr auf. | من ساعت ۷ بیدار می‌شوم. | |
| 02 | Wir kaufen im Supermarkt ein. | ما در سوپرمارکت خرید می‌کنیم. | |
| 03 | Ruf mich bitte an. | لطفاً با من تماس بگیر. | |
| 04 | Der Zug fährt gleich ab. | قطار الان حرکت می‌کند. | |
| 05 | Mach bitte das Licht an. | لطفاً چراغ را روشن کن. | |
| 06 | Er sieht am Abend fern. | او عصر تلویزیون تماشا می‌کند. | |
| 07 | Wann fängt der Kurs an? | کلاس کی شروع می‌شود؟ | |
| 08 | Ich lade dich ein. | من تو را دعوت می‌کنم. | |
| 09 | Hör mir bitte zu! | لطفاً به من گوش بده! | |
| 10 | Sie steigt in den Bus ein. | او سوار اتوبوس می‌شود. |
۱۰
Modalverben
مدال‌ورب‌ها (افعال کمکی)
فعل مدال در جایگاه دوم جمله می‌آید و فعل اصلی به شکل مصدر، بدون صرف شدن، به انتهای جمله منتقل می‌شود.
| 01 | Ich kann gut kochen. | من می‌توانم خوب آشپزی کنم. | |
| 02 | Wir müssen jetzt gehen. | ما باید الان برویم. | |
| 03 | Darf ich hier parken? | اجازه دارم اینجا پارک کنم؟ | |
| 04 | Er will Deutsch lernen. | او می‌خواهد آلمانی یاد بگیرد. | |
| 05 | Du sollst Wasser trinken. | تو باید (توصیه) آب بنوشی. | |
| 06 | Möchten Sie einen Kaffee? | آیا یک قهوه میل دارید؟ (محترمانه) | |
| 07 | Ich mag Pizza. | من پیتزا دوست دارم. | |
| 08 | Ihr könnt hier bleiben. | شما می‌توانید اینجا بمانید. | |
| 09 | Er muss morgen arbeiten. | او باید فردا کار کند. | |
| 10 | Wir wollen nach Berlin reisen. | ما می‌خواهیم به برلین سفر کنیم. |
۱۱
Negation
منفی‌کردن (Nicht / Kein)
برای منفی کردن اسم‌های نامعین یا بدون آرتیکل از kein و برای فعل، صفت یا قید از nicht استفاده می‌شود.
| 01 | Ich habe keine Zeit. | من وقت ندارم. (اسم) | |
| 02 | Das ist nicht teuer. | این گران نیست. (صفت) | |
| 03 | Ich esse kein Fleisch. | من گوشت نمی‌خورم. | |
| 04 | Er wohnt nicht hier. | او اینجا زندگی نمی‌کند. (قید مکان) | |
| 05 | Ich verstehe das nicht. | من این را نمی‌فهمم. (فعل) | |
| 06 | Wir haben kein Auto. | ما ماشین نداریم. | |
| 07 | Sie ist nicht meine Schwester. | او خواهر من نیست. | |
| 08 | Hast du keinen Hunger? | گرسنه نیستی؟ | |
| 09 | Das stimmt nicht. | این درست نیست. | |
| 10 | Ich kaufe keine Bananen. | من موز نمی‌خرم. |
۱۲
Wortstellung
ترتیب مفعول‌ها
وقتی هر دو مفعول به‌صورت اسم باشند، ابتدا مفعول داتیو (شخص) و سپس مفعول آکوزاتیو (شیء) در جمله می‌آید.
| 01 | Ich schenke dir ein Buch. | من به تو یک کتاب هدیه می‌دهم. | |
| 02 | Gibst du mir den Schlüssel? | کلید را به من می‌دهی؟ | |
| 03 | Er kauft seinem Sohn ein Eis. | او برای پسرش یک بستنی می‌خرد. | |
| 04 | Zeig mir bitte das Foto. | لطفاً عکس را به من نشان بده. | |
| 05 | Wir schreiben dem Lehrer eine E-Mail. | ما به معلم یک ایمیل می‌نویسیم. | |
| 06 | Bringst du mir ein Wasser? | برایم یک آب می‌آوری؟ | |
| 07 | Sie erzählt den Kindern eine Geschichte. | او برای بچه‌ها قصه تعریف می‌کند. | |
| 08 | Ich leihe dir mein Fahrrad. | من دوچرخه‌ام را به تو قرض می‌دهم. | |
| 09 | Er schickt ihr eine Nachricht. | او به او پیامی می‌فرستد. | |
| 10 | Kauf mir bitte ein Ticket. | لطفاً برایم یک بلیط بخر. |
۱۳
Imperativ
حالت امری (Imperativ)
برای درخواست یا دستور دادن، فعل به ابتدای جمله منتقل می‌شود و در حالت رسمی (Sie) ضمیر فاعلی حذف نمی‌شود.
| 01 | Komm bitte her! | لطفاً بیا اینجا! (دوستانه) | |
| 02 | Warten Sie bitte! | لطفاً صبر کنید! (محترمانه) | |
| 03 | Iss dein Essen! | غذایت را بخور! | |
| 04 | Sei leise! | ساکت باش! | |
| 05 | Geht nach Hause! | به خانه بروید! (جمع دوستانه) | |
| 06 | Sprich bitte langsam. | لطفاً آهسته صحبت کن. | |
| 07 | Hör gut zu! | خوب گوش کن! | |
| 08 | Nehmen Sie Platz. | بفرمایید بنشینید. | |
| 09 | Schlaf gut! | خوب بخوابی! | |
| 10 | Vergiss es nicht! | فراموشش نکن! |
این صفحه بخشی از مجموعه‌ی آموزشی بان دویچ است. برای دوره‌های کامل، داستان‌های صوتی، پادکست و تمرین‌های بیشتر سطح A1 تا B2 به آدرس bahndeutsch.ir سر بزنید.